PPPoE یا Point-To-Point Protocol Over Ethernet چیست ؟

پروتکل PPP چیست و چطور کار میکند ؟!

_واتسون ! دقیق به این یوزر احمق نگاه کن... بهم بگو چی میبینی ؟! بهم بگو از تک تک اعمال مسخره ایی که داره زیر اون میز کامپیوتر انجام میده چی حدس میزنی ؟!

_شرلوک ! از غرغرهای مزخرفی که زیر لب میکنه و از مودم ADSL یی که تیکه پاره شده و اونور اتاق افتاده به نظر میرسه که دچار مشکلی در راه انداختن سرویس DSLش شده ! من میبینم که رفته زیر میز و داره با سیمها ور می...

_واتسون ! به نظرت این چرا اینقده اسکله ؟!

_اگر نظر پزشکی رو میخوای، باید بگم چونکه هر روز نیم کیلو پنیر لیقوان رو با چاقوی صبحانه میکشه رو بربری و به زور لقمه ی بعدی فشارش میده ته اون گلوی خراب شده ! خب معلومه آدم اسکل میش...

_نه ! نه ! واتسون ! به من بگو که چرا بعد از دو ساعت هنوز نتونسته به اینترنت وصل بشه ؟!

_آه... اون... چیزه... اینه... فکر کنم علت اسکلیش اینه که هنوز ISP ها تکنولوژی PPPoE رو توی این خراب شده به کار نگرفتن ! خب طبیعی هم هست ! قرن نوزدهمه!

و این مشکل بزرگ ISP ها بود که بتونن ساختاری رو پیاده سازی کنن که بتونه یوزرها رو در دسترسی به اینترنت سرعت بالا نه تنها دچار مشکل نکنه بلکه اونها رو ترغیب به استفاده ی بیشتر هم بکنه. راستی یادتون نره این فیلم شرلوک هلمز جدیده با بازی رابرت داونی جونیور رو ببینین... قشنگه !

از شرلوک هلمز گذشته، این تلاشها منجر به پیاده سازی ساختاری به نام PPPoE یا همون Point-To-Point Over Ethernet شد. مقاله ی ایندفعه کوچولوئه ! میدونین که چند وقته ننوشتم و دستام خشکن ! الان یه ساعته که دارم این چند تا جمله رو مینویسم و تازه شم تو هر خط یه دوجین غلط داشتم !

ولش کن ! روحتو کثیف نکن حاجی ! برمیگردیم سر موضوع !

ISP

ها یه زمانی با مشکل بزرگی روبرو بودن : از یه طرف میخواستن بتونن دسترسی به اینترنت سرعت بالا رو همگانی کنن (جیبا پر پول بشه !) و از طرفی میخواستن همون ساختارهای کنترلی رو که قبلا به کمک کانکشنهای Dial-Up داشتن، بتونن روی ساختارهای اینترنت پرسرعت ارائه بدن (بازم پول بیشتر ! فکر کردی عاشق چشم و ابروی توئن ؟! عمرا ! توی ایران که به نظر میرسه ISP ها در تلاش خستگی ناپذیری هستن تا هر چه میتونن اینترنت آشغالیشون رو آشغالیتر کنن ! البته تلاش تحسین برانگیزی هست !)

در بین خیلی از سناریوهای ارتباطی غالبا بهترین سناریو استفاده از Ethernet بعنوان معماری ارتباطی هستش(قاطی نکنین ! همون کارت شبکه و کابل شبکه و این چیزا !).

خیلی مهم هستش که بتونیم از قیمت پایین NIC های Ethernet (کارت شبکه هایی که با معماری Ethernet کار میکنن) و این حقیقت که نیاز زیادی به Configuration ندارن بهره ببریم. همین جمله های قلنبه سلنبه ی بالا باعث میشه که بحث زیر شروع بشه :

راههای مختلف شناخته شده ایی برای وصل شدن شما به یه اینترنت پرسرعت هستش ولی اغلب این راههای شناخته شده نه تنها نیاز به شناخت بالای شما بروبکس به موضوعات فنی شبکه داره (اینو زیاد جدی نگیرین ! من چون خودم حالیم نمیشه تو این مودمای ADSL کلماتی فنی مثل VPI و VCI یعنی چی، میخوام شماها رو هم همسطح خودم کنم تا احساس تنهایی نکنم !) بلکه بعضی وقتا باید برین یه چیزی به نام کارت شبکه ی ATM بگیرین که دیگه خر بیار باقالی بار کن ببر ! تازه، این یکی از قبلیه هم دانش فنی بیشتری میخواد ! دهنتون سرویس میشه !

ولی خوشبختانه تکنولوژی خوشگل و مامانی به نام PPPoE این مشکل رو حل کرده. قبل از اینکه به خود PPPoE برسیم، بهتره اول در مورد PPP صحبت کنیم.

PPP دیگه چه کوفتیه ؟!

دیدین هر وقت میخواین با Dial-Up درپیت کوفتی به اینترنت وصل بشین یه کانکشن میسازین، یه UserName و یه Password بهمراه یه شماره تلفن توش وارد میکنین و بعدش وقتی روی Connect کلیک میکنین، بعد از شنیدن اون صدای مزخرف مودم بالاخره میتونین به اینترنت وصل بشین ؟!

اشتباه نکنین ! این ادیسه ی هومر نیست که دارم براتون به صورت روحوضی میخونم بلکه در اینجا شما دارین یه ارتباط PPP برقرار میکنین ! PPP یکی از پروتکلهای زیرمجموعه ی TCP/IP هستش که کار اصلیش برقراری ارتباط دیجیتال (0 و 1) به کمک خطوط ارتباطی سریال (آنالوگ) هستش.

خب ! اسکلومتر سایت بالا رفته (اسکلومتر وسیله ایی مثل کیلومتر شمار هستش که هر وقت متون سایت یه کم بیش از حد گنگ میشن، شروع میکنه به فعالیت و غالبا بالاتر و بالاتر میره... میتونین بهش اسکل شمار هم بگین !) و این وظیفه ی خطیر من هستش تا پایینش بیارم :

LAN و WAN رو که میدونین چیه ؟! بزرگترین شاخصه ی متفاوت این دو، فاصله ی ارتباطی هستش و همین فاصله هم موجب میشه که تکنولوژیهای ارتباطی این دو ساختار با هم متفاوت باشن. معروفترین معماری LAN با نام Ethernet شناخته میشه و معروفترین پروتکلش هم که آشنا هستین باهاش : TCP/IP

TCP/IP اصولا برای ارتباطات نزدیک و کمتر از حداکثر فاصله ی Maximum کابلهای ارتباطیش استفاده میشه بعنوان مثال برای کابلهای CAT 5e بیشترین فاصله غالبا 100 متر هست (محدودیت TCP/IP) و برای کابلهای فیبرنوری هم مثلا 2 کیلومتر(باز هم محدودیت TCP/IP)

ولی چی میشه که میخواین یه ارتباط شبکه با فواصل طولانی بوجود بیارین ؟! چی میشه وقتی که ISP تون 10 کیلومتر اونطرفتره و شما میخواین به کمک اون به اینترنت وصل بشین ؟! میخواین تا اونجا فیبر نوری بکشین ؟! حتی اگه فیبرنوری بتونین بکشین (و فیبره جواب بده) جواب شهرداری رو چی میخواین بدین ؟! "حاجی به جون مامانت شمام دیگه خیلی آتیشی شدی ! خب مگه چه عیبی داره از بالای خط مترو کابل شبکه بکشیم ؟!"

پس به این نتیجه میرسیم که تکنولوژیهای LAN جوابگوی فواصل دور نیست و ناچاریم به تکنولوژیهای WAN روی بیاریم. و اینجاست که غالبا علم ما کم میاره چرا که در مباحث شبکه ماها غالبا بیشتر تمرکزمون رو روی ساختارهای LAN گذاشتیم تا WAN. ولی مهم نیست، شما منو دارین ! و منم اطلاعات خیلی "چیزی" در مورد WAN دارم !

شرمنده ! من یه ساعت دیگه برمیگردم ! برم به Wikpedia یه سری بزنم !

تکنولوژیهای WAN غالبا برای ارتباطات راه دور مورد استفاده قرار میگیرن و مباحثی همچون Packet Switching, Circuit Switching و سوئیچینگهای مخابراتی در WAN پررنگتر از هر زمان دیگه ایی به چشم میاد. از تکنولوژیهای معروف WAN میشه به ATM و X.25 اشاره کرد. از اونجاییکه بحث ما در مورد جزئیات تکنولوژیهای WAN نیست به همین توضیح کوتاه بسنده میکنیم...

ولی بحث یه چیز دیگه بود... بحث این بود که ما برای برقراری ارتباط راه دور نمیتونیم از ساختار نرمال پاکتهای اطلاعاتی TCP/IP استفاده کنیم و بهمین دلیل از پروتکل خاصی به نام PPP استفاده میکنیم که اقدام به قرار دادن اطلاعات دیجیتالی درون خودش میکنه، سپس این اطلاعات رو از طریق خطوط مخابراتی (یک ساختار WAN) به مقصد منتقل میکنه، و در نهایت این اطلاعات در مقصد بکمک Decapsulation به حالت اصلیشون برمیگردن.

میتونین پروتکل PPP رو پوسته ایی در نظر بگیرین که اطلاعات دیجیتال رو درون خودش بر روی خطوط مخابراتی ( و نه کابلهای شبکه ی معمولی) منتقل میکنه.

عکس میخواین ؟! ایناهاش ! اینم عکسش :

PPP برای دسترسی Dial-Up به اینترنت مورد استفاده قرار میگیره !

پس یه بار دیگه موضوع رو مرور میکنیم : TCP/IP بر روی معماری Ethernet و در فواصل دور ناکارآمد هستش ولی سالهاست که شرکتهای مخابراتی شبکه های مخابراتی (PSTN) رو در هر شهری ارائه میدن و بهمین دلیل میتونیم پروتکلی رو به وجود بیاریم که میتونه اطلاعات TCP/IP رو بر روی خطوط مخابراتی تلفن حمل کنه تا به ISP برسونه... به این پروتکل PPP میگن.

دیدم بد نیست یه نگاهی هم به این عکسه بندازین :

همونطور که میبینین Windows Server 2003 از دو نوع پروتکل انتقال داده بر روی خطوط مخابراتی استفاده میکنه. با PPP آشنا هستین ولی SLIP چیه ؟!

SLIP مخفف Serial Line Internet Protocol هستش و غالبا در پیاده سازیهای Unixیی مورد استفاده قرار میگیره ولی موضوع مهم اینه که PPP قابلیتهای بیشتری از SLIP داره و میشه گفت که SLIP تقریبا جای خودش رو به PPP داده...

قبل از اینکه ادامه بدیم باید حتما اشاره کرده باشم که علت برتری PPP نه تنها در قابلیتش برای انتقال داده های TCP/IP روی خطوط سریال هستش بلکه یه قابلیت قشنگ دیگه ش به نام Authentication (همون قابلیتی که باعث میشه بتونین UserName و Passwordتون رو به سرور بفرستین تا اهراز هویت بشین) هم در این موفقیتش دست داشته.

پس PPPoE چه کوفتیه ؟!

یه شبکه ی TCP/IP و ترافیکش رو میشه به یه شبکه ی ترافیک شهری بهمراه خیابونها و ماشینهاش تشبیه کرد. در این شبکه میشه به راحتی Access Point های جدیدی رو احداث کرد ولی میدونین مشکل کجاست ؟! توی این شهر دقیقا نمیشه گفت که در هر زمان چند تا ماشین دارن از یک خیابون استفاده میکنن !

PPP رو میشه بعنوان یه مونوریل با خطوطی جدا از خیابونها تو این شهر در نظر گرفت. در ساختار مونوریلی، سفر همیشه بین دو نقطه ی مشخصه : مسافرا فقط میتونن در مبدا سوار شن و سپس در مقصد پیاده شن به شرط اینکه بلیط داشته باشن، که همین موضوع موجب میشه که بتونیم به راحتی در هر زمان افرادی که دارن از مونوریل استفاده میکنن رو شناسایی کنیم.

حالا میایم و مونوریلها رو درست بالای خیابونها میسازیم (یه طورایی مثل سقف براشون میشه... از اینا تو نیویورک زیاده... GTA IV بازی کنین میفهمین چی میگم !) و اونها رو از مبداء به مقصد وصل میکنیم. حالا نه تنها سرعت سفر به کمک این مونوریلها بسیار سریعتر از سرعت سفر به کمک ماشین و گیر کردن در ترافیک هستش بلکه براحتی میشه تعداد مسافران و ترافیک اونها رو کنترل کرد.

چیه ؟! چرا اینطوری به من نگاه میکنین ؟! مگه چی گفتم ؟ شد ما یه بار بخوایم یه تمثیل بزنیم، شماها اینقده چپ چپ به ما زل نزنین ؟! نه خداییش ! شد ؟!

باشه بابا ! بیاین ! اینم عکسش :

PPPoE برای دسترسی سریع و بی دردسر به اینترنت پرسرعت مورد استفاده قرار میگیره !

سازوکار این پروتکل این شکلیه که وقتی فعال میشه به کمک یه زیرپروتکل مخصوص Discovery شروع به گشتن Access Point هایی میکنه که میتونه بهشون وصل بشه. در اینحالت غالبا مودم ADSL شما که با کارت شبکه به NIC سیستمتون وصل هستش جزو این Access Point ها محسوب میشه. این کشف به صورت خودکار انجام میشه و شما رو بی نیاز از این میکنه که بخواین شماره ی تلفن و یا آدرس IP خاصی رو حفظ کنین، تنها کاری که شما باید انجام بدین اینه که یه کانکشن PPPoE بسازین و با وارد کردن UserName و Password و کلیک کردن بر روی دکمه ی Connect به اینترنت وصل بشین. به همین سادگی و به همین خوشمزگی...

برای اینکه متوجه بشین این روند چقدر ساده هستش، من راهکار بوجود آوردن یک کانکشن PPPoE رو در ویندوز 7 نشون میدم :

1. ابتدا اقدام به ساختن یک کانکشن میکنیم. از بین گزینه ها، گزینه ی Broadband Connection رو انتخاب میکنیم.

2. از بین گزینه های قابل انتخاب PPPoE رو برمیداریم.

3. همونطور که میبینین، فقط نیاز به وارد کردن UserName و Password دارین. هیچ نیازی به آدرس IP (مثل وقتیکه دارین VPN میزنین) و یا شماره تلفن (مثل وقتیکه دارین کانکشن Dial-Up میزنین) نیست.

برای اون کسایی که میخوان یه کمی (فقط یه کم) در جزئیات اتصال ریزتر بشن باید گفت که وقتی روی دکمه ی Connect کلیک میکنین، یک Session مربوط به PPPoE برقرار میشه. این Session توسط DSL Modem به یک ATM PVC (Permanent Virtual Circuit) متصل میشه که این PVC ما رو به یک ISP Point of Presence که مثلا میتونه ServPoET BMS 1000 باشه میرسونه. هنکامیکه به اینجا میرسیم، یوزر تونسته یک ارتباط بکمک PPPoE به سرور ISP برقرار بکنه. تفاوت اصلی این نوع ارتباط با یک ارتباط PPP معمولی (همون Dial-Up) در سرعت دسترسی بیشتر و پهنای باند فراختری (!) هستش که ارائه میده.

برای درک بهتر بد نیست به این عکسه هم نگاهی بندازین... زیاد فرقی با قبلیه نداره...

چگونگی ارتباط با ISP از دید زیرساختی شبکه

قبل از اینکه به بحث بعدی بریم، به نظرم بد نیست یه Review روی این مبحث داشته باشیم :

ببینین ! PPPoE یه راهکار بسیار ساده برای ارائه ی اینترنت پرسرعت به یوزرهای آماتور ارائه میده. این راهکار نه تنها اعمال تنظیمات توسط یوزر رو به حداقل میرسونه، بلکه از کارت شبکه های Ethernet برای اینکار بهره میبره و نیاز یوزر رو به خرید سخت افزار جدید (برای برقراری ارتباط) از بین میبره. از طرفی PPPoE خیلی به استاندارهای ارائه شده توسط PPP وفاداره، با تمامی ADSL/DSL Modem های فعلی به خوبی کار میکنه و حداکثر نیاز به نصب یک Driver برای برقراری ارتباط با Ethernet NIC داره (که این درایور به صورت پیشفرض روی ویندوز نصبه و روی لینوکس هم خودتون میتونین نصبش کنین)...

والسلام... نامه تمام !

کجا ؟! تازه شروع کرده بودیم ! حالا بیشوخی باید قبل از اینکه متن رو تموم کنم، یه توضیحی درباره ی پیاده سازیهای مختلف ارتباطات راه دور ADSL/DSL Based بدم.

ببینین ! بغیر از PPPoE راهکارهای شناخته شده ی دیگه ایی برای ارائه ی اینترنت پرسرعت به یوزرها هستش. مثلا دو راهکاری که میتونم براتون مثال بزنم، یکیش استفاده از DHCP Server و دیگریش PPPoA هستند.

استفاده از DHCP برای دسترسی دادن به اینترنت

DHCP از نظری دارای معایب و از نظری دیگه دارای مزایای خودش هستش. از مزایای DHCP میشه به اختصاص Dynamic آدرسهای IP به یوزرها و همچنین اعمال تنظیمات توسط DHCP Server به یوزرها اشاره کرد. اگه یه کم توی DHCP غرق شده باشین مطمئنا میدونین که یه DHCP Server بغیر از اعمال تنظیمات مربوط به IP Address ها میتونه بیش از 60 نوع تنظیمات رو روی سیستمتون اعمال کنه، که برای مثال میشه به تنظیم نوع ساختار NetBIOSتون اشاره کرد.

ولی پس مشکل کجاست ؟! یکی از مشکلات اینجاست که DHCP برخلاف PPPoE قابلیت Authentication و همچنین حساب کردن هزینه ی مصرفی یوزر رو نداره. برای اینکه بشه اینکار رو انجام داد غالبا باید نرم افزارهای کمکی ایی رو نصب کنین که کارشون ادغام شدن با سرویس DHCP و کار کردن همزمان با اونه. مثلا در اینمورد میشه به Walled Garden که یه معماری برای پیاده سازی چنین ساختاری هستش اشاره کرد. چگونگی عملکردش اینطوریه که یوزر به محض وصل شدن به شبکه ی ISP به هیچ شبکه ایی غیر از شبکه ی محدود داخلی ISP دسترسی مستقیم نداره (خصوصا اینترنت) و باید تا تکمیل عمل Authentication توسط Walled Garden منتظر بمونه.

Walled Garden جزو اون لقمه هایی محسوب میشه که باید دور سرتون بچرخونینش تا بتونین قورتش بدین ! در یک پیاده سازی به کمک Walled Garden شما نیاز به Real-Time Interface هایی بین یک DHCP Server، یک RADIUS Server، یک BRAS Server و همچنین یکی Billing Server دارین.

نه تنها این بدبختیها رو دارین بلکه Walled Garden حتی بعد از پیاده سازی هم وایمیسه توی شرکتتون، کتش رو درمیاره، بالا سرش میچرخونه و برای Adminیی که بتونه Maintenance این ساختار رو به عهده بگیره نفس کش میطلبه ! چرا ؟! برای اینکه یه عالمه نرم افزار برای پیاده سازی این ساختار باید در ارتباط متقابل و تنظیم شده با همدیگه باشن، اگه یه دونشون گند بالا بیاره، همه شون سرویسن !

از دید امنیتی هم ما مجبوریم که به یوزر یه مقدار دسترسی قبل از Authentication به شبکه ی داخلیمون بدیم که همین زمان کوتاه برای هکرهای محترم و وقت شناس کافی هستش !

استفاده از PPPoA برای دسترسی دادن به اینترنت

اینو زیاد کشش نمیدم ! با اینکه استفاده از این ساختار یه عالمه خوبی و مزیت داره ولی نیازمند اینه که شما یه کارت ارتباط ATM برای وصل شدن به ISP خریداری کنین (هزینه ی خفن !) و از طرفی تنظیمات ATM رو هم بلد باشین که این یکی دیگه شوخی بردار نیست و هر کی از ننه ش قهر میکنه نمیتونه با ATM کار کنه !

شاید بشه بزرگترین مزیت استفاده از PPPoA رو برای ارتباط، QoS و همچنین ضمانت برقراری ارتباط مستحکم و پهنای باند تقریبا پیوسته برای یوزر دونست ولی اگه ریز بشیم متوجه میشیم که معایب استفاده از PPPoA از مزایاش بیشتر خواهد بود.

خلاصه ایی از مزایای PPPoE

استفاده ی بهینه از Address Pool

چونکه PPPoE Session هایی که بین شما و ISP ایجاد میشن، عینهو PPP Sessionها هستن، IP Address هایی که میشه به شما اختصاص داد میتونن به صورت Dynamic تخصیص داده بشن. بدینوسیله Service Provider ها میتونن مطمئن باشن که یوزرهاشون هر دفعه یه IP متفاوت با دفعه ی قبل دریافت میکنه.

از طرفی بخاطر اینکه PPPoE یک Session بر روی Ethernet درست میکنه، ISP ها میتونن سرویس یوزرها رو بر اساس زمان وصل شدنشون به اینترنت تخصیص بدن و به کمک همین موضوع میتونن به یوزرها فشار بیارن تا در زمانها بیکاری ارتباطشون رو قطع کنن وگرنه قبض رو اندازه ی پول خونشون میفرسته دم در ! چرا باید اینکار رو بکنن ؟! تا IP Address Poolشون خالی نشه...

پرداخت هزینه ها بر اساس Credential یوزر و نه مکان وی

چونکه PPP Session ها تقریبا همیشه نیاز به Authentication دارن، میشه که یوزرها رو بر اساس اکانتشون کنترل کرد و نه مکان وصل شدنشون به اینترنت. بدینوسیله برای یه یوزر ممکن هستش که بتونه از خونه ی رفیقش که از همون ISP سرویس اینترنتش رو دریافت کرده با اکانت خودش به اینترنت وصل بشه.

استفاده از پروتکلهای دیگر

PPPoE میتونه پروتکلهای Non-IP رو در داخل پاکتهای اطلاعاتی PPP کپسوله بکنه و بدین ترتیب تقریبا هر پروتکلی بوسیله ی PPPoE قابل انتقال هستش.

سریعتر کردن زمان پیاده سازی یک معماری PPPoE

مهمترین قسمت یک معماری PPPoE نیازمندی اون به RADIUS هاست و میدونین موضوع جالب چیه ؟! اکثر ISP ها چونکه از قبل یک معماری بر مبنای PPP داشتن (برای دسترسی Dial-Up)، پس حالا میتونن از RADIUSیی که برای PPP استفاده میکردن، برای PPPoE هم استفاده کنن و این باعث میشه که سرعت پیاده سازی معماریهای درون سازمانی PPPoE برای ISP ها خیلی بالاتر بره.

جلوگیری از سرقت سرویس

یه یوزر که فکر میکنه زرنگه میاد و کامپیوترهای خونه ش رو به یه Hub وصل میکنه و بعدش سعی میکنه با تک تک اونها یه کانکشن PPPoE بزنه تا همه شون اینترنت داشته باشن. خب چه اتفاقی میفته ؟! چونکه PPPoE برای Authentication به RADIUS نیاز داره، RADIUS نخواهد گذاشت که بیش از یک Session توسط این یوزر زده بشه و بدین ترتیب، یوزر داستان ما حالش گرفته میشه !

ولی نه ! صبر کنین ! یه راه برای پیچوندن این سناریو هستش ! خودتون بلدین مگه نه ؟! اگه بلد نیستین هم برین یه نگاه به مقاله ی "چگونگی به اشتراک گذاری اینترنت توسط ICS" و یا مقاله ی "چگونگی به اشتراک گذاری اینترنت توسط NAT" بندازین تا یاد بگیرین چطور میشه از طریق یه کانکشن اینترنت، به چندین و چند کامپیوتر دسترسی اینترنت داد...

تموم شد !

نوشتن مقاله های ارزشمند خیلی سخته و من تازگیا متوجه شدم که هر چی بیشتر تلاش میکنم، کمتر به این هدف نزدیکتر میشم... مقاله ایی که در بالا خوندین و از مزخرفات توش شاکی شدین، 4 روز وقت من رو گرفت...

در واقع هر مقاله ایی که توی این سایت میبینین به طور میانگین 3 روز از وقت من رو میگیره... اولش با انتخاب موضوع شروع میشه، بعدش به تحقیقات در مورد موضوع میرسه... بعدش باید یه عالمه فکر کنی که چطور این مقاله رو بنویسی تا بتونه خواننده رو تا آخرش پای مطلب نگه داره... بعد از این باید به فکر عکسها بیفتی و اینکه چطور اونا رو درست کنی تا بتونه مطلب رو به خوبی القا کنه... در نهایت همه ی اینا باید کنار هم قرار بگیرن تا یه مقاله ازش در بیاد !

پسر ! من الان شما رو به یه تور مجانی از کارخونه ی CyberLone.com بردم ! خوش گذشت ؟!

ولی بعد از این همه غرغر فکر کنم که باید از بازدیدکننده های سایت یه عذر خواهی کلفت بکنم ! فکر کنم بیشتر از 4 ماه بود که مطلبی درست و حسابی توی سایت نذاشته بودم و حالا هم که اومدم یه چیزی گذاشتم که فقط 5 خط به دردبخور داره و بقیه ش تکراره و تکرار !

ولی چه کنم که موضوعی که روش دست میذارم باید کامل تشریح بشه... تازه شم، وارد جزئیات فنی PPPoE نشدیم وگرنه باید میشستیم اینجا و یه پاکت PPPoE رو شیکمش رو سفره میکردیم تا شما بدونین فرق بین IPCP Data با PPP Control چیه !

بهرحال... شرمنده که بعد از اینهمه وقت، همچین مقاله ایی گیرتون اومد... تو فکر اینم که برای مقاله ی بعدی یه موضوع خفن و خوب مثل VPN و چگونگی کارکردش بنویسم... از یه طرف دیگه تو فکرم اومده بود که در مورد چگونگی کارکرد شبکه های P2P آنتی فیلترینگ مثل UseJump و یا TOR بنویسم ولی نمیدونم که بعد از اینکار سایتم فیلتر میشه یا نه !

بهرحال... قبل از اینکه تموم بشه بگم که نظرات سازنده تون خیلی به درد میخورن و از همین چیزا دیگه ! اگه خوب توجه کرده باشین، اینجا کسی زیاد خودش رو برای نظرات سازنده خسته نمیکنه !

ولش کن ! مهم نیست !

پس تا دفعه ی بعد...

خداحافظ

دانلود مقاله ی بالا بصورت نسخه ی PDF : همه چیز درباره ی PPPoE یا Point To Point Protocol over Ethernet